Bahar yeşili duygularımla merhaba demiştim sana,
Yemyeşil umutlarım vardı, ayaza soğuğa inat,
Rengimin sarılığını dahi unutmuştum,
Kıpkırmızı açıyordum ya da pespembe, rengârenk…
Herkesten her şeyden çok önem vermiştim sana,
Çünkü önemsendiğimi sanıyordum ve de sevildiğimi…
Ama yanılmışım, yanılmışım sevgili, bir kez daha…
Bazen hiç istememe rağmen yazmak,
Aşka dair yazdığım o ihanet kokan mısralarım,
Ne kadar da gerçekmiş diyorum şimdi,
Keşke olmasalardı…
Keşke yazdıklarım kadar gerçek olmasaydı yaşadıklarım,
Keşke yanılan hep ben olsaydım, hep ben…
Umut fakirin ekmeğidir derler, umutsuz yaşanmıyor işte,
Belkide bilerek, belkide bilmeyerek ya da hep bile bile,
Tekrarlanan rutinsi hatalar, başı sonu belli olmayan…
Mutluyken son ana kadar tekrarlanan aşk sözcükleri,
Seni seviyorumlar, sana aşığım, sana tapıyorumlar…
Ama artık dönüşü olmayan son noktayı koyduğunuzda,
Bütün bu aşka dair sözlerin bir çırpıda yok olması,
Yerini ise gizlenmiş, nefret dolu çirkinliklere bırakırken,
Söylenen hakaret dolu sözler… Neden?
Nedendir bu kusmalar, bu yürek yakıcı sözler?..
Ben bağlantı kuramıyorum, düşünsemde defalarca...
Biz insanoğlunun çiğ süt emmişliğinden midir nedir, kimbilir?
Ve sonrasında da doğurduğu pişmanlıklar pişmanlıklar…
Telafisi olmayan hata dolu pişmanlıklar,
Her zaman olduğu gibi...
Keşke hep mutluluk yazsaydı şiirlerim,
Keşke hep aşk koksaydı mısralarım,
Hece hece hep sen koksaydı dizelerim, keşke...
Ama olmuyor sevgili, olmuyor,
Bir kez daha yanılıyorum.
Yanılıyor, duygularım ve ben...Şimdi,
Sensizliğe bir yelken açıyorum,
Ben, duygularım ve umutlarımla,
Denizin tükenmeyen, maviliğine doğru...
